نویسنده: محمد امین خضری
روان، جاری و تامل برانگیز کلماتی است که بعد از مشاهده فیلم میتوان به یاد آورد. هرآن چیزی که روزانه با آن درگیر هستیم ولی نیستیم.
می بینیم ولی انگار ندیده ایم
درآن لحظه نیستیم ولی هستیم
می شنویم ولی گوش نمی دهیم
فیلم جهان با من برقص به دو نقطه اساسی در زندگی انسان اشاره دارد که با بی توجهی بشر در طی تجارب روزانه خود از اهمیت خود کاسته شده است.
فیلم در طول نمایش، سعی بر بیان مفهوم مرگ و رو به رو شدن انسان با آن را دارد و تلاشی برای ایجاد فضایی مه آلود و غم انگیز. اما چیزی که از یاد نرفته بود جریان زندگی در لا به لای اصل مفهوم بوده که این همان تقابل هر روزه انسان است.
لحظه تولد، مرگ نیز متولد میشود و در این جدال از پیش تعیین شده میتوان فقط نظاره کرد و یا خود را مشغول امور روزمره کرد.
گاهی صبر و تامل در مورد شروع یا پایان زندگی میتوان گوش زدی به بشر افسار گسیخته باشد و همچنین بازنگری بر ارزش های انسانی کرد که چه چیز در زندگی والا و چه چیز فرومایه است.